Verbeterde voordelen van laserscanning-multifotonmicroscopen
Laserscannende multifotonenmicroscoop is een aanzienlijke verbetering van de optische microscopie, die vooral tot uiting komt in het vermogen om diepe structuren van levende cellen, vaste cellen en weefsels waar te nemen, en heldere en scherpe meer-laagse Z--vlakstructuren te verkrijgen, namelijk optische plakjes, die kunnen worden gebruikt om drie- vaste structuren van specimens te construeren. Confocale microscoop maakt gebruik van een laserlichtbron, die wordt uitgezet om het gehele brandpuntsvlak van de objectieflens te vullen, en vervolgens via het lenssysteem van de objectieflens in zeer kleine punten op het brandpuntsvlak van het monster wordt geconvergeerd. Volgens de numerieke opening van de objectieflens is de diameter van het helderste verlichtingspunt ongeveer 0,25-0,8 μm, en de diepte ongeveer 0,5-1,5 μm. De grootte van het confocale punt wordt bepaald door het ontwerp van de microscoop, de lasergolflengte, de objectieve kenmerken, de statusinstellingen van de scaneenheid en de eigenschappen van het monster. Het verlichtingsbereik en de diepte van een veldmicroscoop zijn groot, terwijl de verlichting van een confocale microscoop is gericht op een brandpunt op het brandpuntsvlak. Het fundamentele voordeel van confocale microscopie is dat het fijne optische secties kan uitvoeren op dikke fluorescerende monsters (tot 50 μm of meer), met een dikte van ongeveer 0,5 tot 1,5 μm. De reeks optische schijfbeelden kan worden verkregen door het preparaat op en neer te bewegen met behulp van de Z--as-stappenmotor van de microscoop. Het verzamelen van beeldinformatie wordt geregeld binnen het * * vlak, zonder interferentie van signalen die worden uitgezonden vanuit andere posities op het preparaat. Na het verwijderen van de invloed van achtergrondfluorescentie en het verhogen van de signaal-ruisverhouding, zijn het contrast en de resolutie van confocale beelden aanzienlijk verbeterd in vergelijking met traditionele fluorescentiebeelden met veldverlichting. In veel exemplaren zijn ingewikkelde structurele componenten met elkaar verweven om complexe systemen te vormen, maar zodra er voldoende optische secties kunnen worden verzameld, kunnen we software gebruiken om ze in drie dimensies te reconstrueren. Deze experimentele methode wordt veel gebruikt in biologisch onderzoek om de complexe structurele en functionele relaties tussen cellen of weefsels op te helderen.
