Infrarood nachtzichtinstrument Infrarood nachtzichtbeeldvormingstechnologie
Het zichtbare licht is 's nachts erg zwak, maar de infrarode stralen die niet door het menselijk oog kunnen worden waargenomen, zijn overvloedig aanwezig. Infraroodcamera's maken gebruik van foto-elektrische conversietechnologie om mensen te helpen voertuigen 's nachts te observeren, zoeken, richten en besturen. Hoewel infrarood al vroeg werd ontdekt, verliep de ontwikkeling van infrarood-teledetectietechnologie traag vanwege de beperkingen van infraroodcomponenten. Pas in 1940, toen Duitsland loodsulfide en verschillende infraroodtransmissiematerialen ontwikkelde, werd de geboorte van infrarood-teledetectie-instrumenten mogelijk. Daarna was Duitsland de eerste die verschillende infrarooddetectie-instrumenten ontwikkelde, zoals actieve infrarood-nachtkijkers, maar geen daarvan werd daadwerkelijk gebruikt in de Tweede Wereldoorlog. Er zijn twee soorten infraroodcamera's: actief en passief: de eerste gebruikt een infrarood zoeklicht om het doel te verlichten en de gereflecteerde infraroodstraling te ontvangen om een beeld te vormen; Deze laatste zendt geen infraroodstraling uit en vertrouwt op de eigen infraroodstraling van het doel om een "warmtebeeld" te vormen, vandaar dat hij ook wel een "warmtebeeldcamera" wordt genoemd.
Infrarood nachtzichttechnologie
Infrarood-nachtzichttechnologie heeft vroege actieve infrarood-nachtzichttechnologie ondergaan en nu passieve infraroodtechnologie (thermische beeldvorming). Infrarooddetectoren werden eerst ontwikkeld met behulp van eenheidsdetectoren, maar werden later ontwikkeld tot lineaire array-detectoren met meerdere elementen om de gevoeligheid en resolutie te verbeteren. Ze zijn nu geëvolueerd naar infrarooddetectoren met meerdere elementen. Het overeenkomstige systeem heeft een sprong gemaakt van puntdetectie naar thermische beeldvorming.
(1) Technologie voor actieve infraroodbeeldconversie (nabij-infraroodgebied).
Deze technologie maakt gebruik van het principe van foto-elektrische beeldconversie om nachtelijke observatie mogelijk te maken. Dit type instrument bestaat uit twee hoofdonderdelen: een infraroodlichtbron en een nachtkijkspiegel met daarin een beeldomzetter. De infraroodlichtbron verlicht het doel en de nachtkijkspiegel zet het onzichtbare infraroodbeeld om in een zichtbaar beeld. Dit type technologie begon eind jaren dertig met onderzoek en werd ontwikkeld en toegepast tijdens de Tweede Wereldoorlog. Richtkijkers uitgerust met actieve infrarood-nachtkijkers worden veel gebruikt op slagvelden in de Stille Oceaan. Rond de jaren zestig werd deze technologie volwassen, met observatieafstanden tot 3000 meter. Later werd het op grote schaal uitgerust in het leger, maar vanwege zijn lage gevoeligheid, hoge thermische emissie, hoog energieverbruik, grote omvang, beperkte observatieafstand en gemakkelijk bloot te leggen fatale zwakheden, werd het geleidelijk vervangen door later ontwikkelde nachtzichttechnologie. Momenteel beschikken slechts enkele landen over een klein aantal apparatuur.
(2) Passieve infrarood-nachtzichttechnologie (in het midden- en ver-infraroodgebied)
Infraroodwarmtebeeldcamera's zijn een van de meest veelbelovende infrarooddetectoren en vertegenwoordigen de ontwikkelingsrichting van nachtzichtapparatuur. Het maakt gebruik van een intern foto-elektrisch halfgeleiderapparaat als detector om het stralingsbeeld van de scène om te zetten in een ladingsbeeld. Na informatieverwerking zet het weergaveapparaat deze om in een zichtbaar beeld.
